é inxusto

polo título este párrafo podería tratar moitos temas (e tantos!), pero neste caso voullo adicar á miña carreira, en especial ao q eu podo cntar en primeira persoa...
ben ceto é q tódolos q facems mdicina sabiamos onde ns metiamos, pero nn é así totalmente. Sabiamos q era unha carreira dura, pero nn q tivesemos algúns días ata 10 horas de clase, q por deus, iso é explotación...tiñams q cobrar un salario só por tanto tempo encerrados nakel edificio q, se por unha parte é moi bonito con ese ambiente de vello, pola outra, por ese motivo cae a anacos...Confeso q os días despois de derrubarse unha aula eu nn facía senon mirar para o teito e as grietas (q abundaban) das paredes....
e non é iso o peor, senon q chegas a casa e aínda te tes q poñer a studar..é como unha espiral de traballo da q nn se poe escapar..nn hai nin un momento para un. Nn se pode nin saír un xoves xq o venres hai clase a primeira, as 8 e media, recuperando algunha hora, seguro, pois hai profesores q ata recuperan os festivos...
Ademais, nin sekera se pode facer unha pandilla de xente coa q te leves, pois somos tantos q cada un anda e mira polo seu..e o de que hai rivalidade é algo certo, pois aínda q eu podo presumir de levarme ben cn bastante xente (todos os q coñezo), xa teño escoitado a algúns cagarse nos q sacan mellores notas xq poden roubarlles as matrículas....nn sei, nn pode xirar a vida en torno a unha soa cousa, hai q vivir un pouco nn...o caso é ser feliz!
pero a guinda xa é o dos enchufes, xq no resto de carreiras nn sei, pero en medicina haino e moito....persoas q estaban suspensas e lles chega unha mensaxe ao móvil rectificando, e resulta q son fillos de médicos todos...ou q unha compañeira da clase do lado teña a opotunidade de dar ela a clase, q ai q fastidiarse!!
Aínda por riba, a algúns personaxes costa aturalos, a saber q fan dando clase! o de historia da medicina é do opus, pero ademais nunca se sabe de qué fala, conta a súa vida (q a min me interesa m8, evidentemente).Este especimen é obstetra, xinecólogo, e é tan sumamente askeroso q pregunto cómo hai xente así polo mundo. A última foi cando contou...:"Las monjas de clausura sn las peores, es entrar y ya se remangan de falda q da gusto..." cunha risiña na cara, como se fixese gracia, e caéndolle casi un fiiño de baba por un lado..rememorándoo na súa cabeza retorcida...puag!ben seguro q ese señor nn me vai tocar a min un pelo nunca....eq...porco!
nn sei, haberá en todos lados de todo, pero dende logo, os q estudiamos para médico tems pura devoción, xq nn lle atopo outra explicación
ala, ai está