depresión

pois si amigos, unha vez máis ese é o estado de ánimo no que me atopo dende hoxe mismo. E supoño que a moitos de vós vos chegará o momento moi pronto. Como se di aquí no meu pobo: "ao rematar as Festas do Mar remata o vran". E non falla. Ano tras ano cúmprense as previsións. A xente que veraneaba aquí foise marchando, quedan 4 ou 5 familias (se chega a elas...), volve o mal tempo, que xa fai uns días se asentou por estas terras, pero ao estar festexando un nin se dá conta...e o máis importante: hoxe ao encender a tele o primeiro anuncio q vin, por desgracia, foi o de 5 nenos mercando zapatos e libros, moi felices nas tendas de El Corte Inglés (anuncio q axudou a sumirme máis no estado de depresión no que me iba encontrando por momentos). Supoño que será este cúmulo de motivos o culpable de que odie tanto o mes de setembro (e finais de agosto...), ademais de porque sexa un mes gris e triste. Non porque teñamos que volver a empezar o curso académico dentro de pouco, senón porque en setembro nunca hai que facer! días e días tirados que non poderemos recuperar. Non hai clase, non hai praia, non hai xente, non hai..NON HAI! tardes perdidas xogando aos famosos "cabrón", "tute", "mentiroso", "Scattergories", "Party", ou o rei e amo da festa, o "chincho"...
A falta de servicios nos pequenos pobos é unha das súas grandes desventaxas...así pois aparece a desesperación de ter que moverse para non morrer de aburrimento.
Menos mal que eu este ano teño un gran remedio : ESTUDIAR!!!!

non sei se procedería a famosa frase agora de "no hay mal que por bien no venga". Diréivolo en outubro, cando recupere a cordura

TIKITI

Adicado a Ofelia, por adentrarse nun labirinto limitante entre fantasía e realidade

PRE-MAMÁ

Aqueles acostumados a vir ler o meu espacio estrañaranse desta entrada, pois será máis seria que o resto, ou esa é a intención, pero xa sabedes que de vez en cando toca deixar as tonterías a un lado e tratar algún tema que mereza un pouco a pena.
Do que hoxe quero falarvos é, como ben intenta transmitir o título, da velocidade coa que en ocasións se precipitan os feitos nas vidas. Non atopo as palabras exactas coas que introducir a historia, co que vou tentar que entendades o meu shock reproducindo literalmente as palabras coas que comezou todo o lío:
"Sabías ken é X?? Pois está embarazada..."
Resultou que me quedei coa boca aberta...o motivo? que X era unha compañeira da infancia (algúns saberedes de quén falo), de 19-20 anos, da que eu non me esperaba, nin por moito, esa noticia. Non recordei máis o conto ata que un día deste verán a vin paseando pola praia coa súa barriguiña de pre-mamá...se ben por un lado me alegrei por ela xq a vin realmente feliz e preciosa (todo sexa dito, pois o q se di que as embarazadas están máis guapas que nunca é totalmente certo), por outro lado non puden evitar pensar: "pero se é unha nena!!"
Nun pobo como é Malpica, pequeno e no que todos nos coñecemos, foi inevitable que todo o mundo falase, sobre todo de se fora desexado ou un imprevisto...supoño que nunca o saberemos. Independentemente diso, desexado ou non, as opinións eran ben diversas sobre se ter o crío ou non. Na miña pandilla de amigas en concreto xa houbo discrepancias: mentres algunha afirmaba que se lle ocorrese a ela tería o fillo, pois era un golpe do destino e había que tomalo como un regalo e adaptar as vidas á do fututo ser, o resto abríamos os ollos coma pratos e defendiamos o aborto como solución a tal "regaliño" que non faría senon complicarnos a nosa situación actual (o que non quere dicir que en caso de ter o fillo non o quixesemos como as que máis, quede claro, pero que en principio sería un gran problema é evidente). A nosa posición é a seguinte: primeiro vivir as nosas vidas e completar unha serie de metas, e logo, no momento en que queramos e podamos (xq non teriamos un fillo se non houbese medios para crialo), ter un bebiño (se se tercia), pero ese momento témolo fechado en torno aos 30 (sei que non se pon fecha e logo sempre ocorre o non esperado, pero parécenos unha idade máis ou menos pasable...). Certo é que a susodita X podía ter xa cumplido os seus obxectivos vitais e ser este o seu propósito, pero é que...deus!! eu non me vexo apta para cumplir con esa responsabilidade nin moito menos! hai tanto que facer primeiro!! e na maioría destes casos son as avoas quenes coidan ao neto como un fillo máis por diversos motivos...
O asombro tornou en parálise cando outro par de noticias captaron a miña atención:
-Recordas á prima de tal, a que nos leva un ano?? pois cásase para a semana...
-Sabes esta que iba na clase do lado no instituto?? pois cásase o sábado próximo e invitoume á boda!!
E volvín pensar inconscientemente "pero se son unhas NENAS!!!!!". Á marxe da opinión que poidan espertar en min os casamentos, só o feito de imaxinalas na miña cabeza vestidas de noiva e casadas...casadas!!! claro que se lles desexa toda a felicidade do mundo, pero a miña incomprensión superaba os límites do razonable...despois de que varias personas tentasen convencerme de que era normal que se casasen xq ambas levaban xa vida en común con cadansúa parella, o meu nivel de escándalo foi diminuíndo progresivamente ata asumir os feitos. O esforzo foi, sen embargo, en vano xq, se xa vivían a gusto cos mozos..cal é a necesidade de se casar?? a diferencia? pois que agora a separación non só é dano sentimental, senon que acarrea consigo un divorcio (papeis, cartos, tempo....). E dinme: "velo así xq nn estás namorada coma elas". E poida que sexa certo que non o comprenda por ese motivo, pero, en todo caso, ten que haber xente para todo, modos de actuar ben dispares, e formas de ser e pensar opostas (pero a anos luz..)
Aínda así, respecto e alégrome por todos eles e elas, q sexan ben felices á súa maneira,q eu tentarei selo á miña
Este adícollo a todas aquelas valentes.......
un bikiño
TIKITI