capítulo 4: crenzas

Sinto a tardanza, pero sabedes que isto xorde cando a unha lle vén a inspiración. Pois no meu caso foi nun destes momentos nos que unha se despista e queda "abducida" (tranquilos, négome a entrar no apartado dos fenómenos paranormais) ata que por algún motivo descoñeceido, volve á consciencia cunha frase ou palabra que escoita. En realidade foi unha frase exclamada das que escoitamos todos os días: "Ay Dios mío, pero qué me dices?". Tal cual. Nada raro, pero a miña cabeciña comezou a darlle voltas á primeira parte da frase, porque moitos dicimos palabras similares pero: pensamos realmente o que estamos dicindo? Eu non. E pensando pensando xurdiu a pregunta: e de ónde virá isto de Deus? Non me refiro ao nome en si, que iso é igual, senón á crenza nun ser supremo-ou mesmo en varios- que rixe todo o imaxinable. Non sei se fago ben ao chamalo crenza, pero é o que é para min. E chamádeme escéptica, ou calquera destas palabras cultas que non recordo agora, pero non penso que exista un ser superior de bondade extrema, non señor. E non escapedes, que non me poñerei catastrofista. Simplemente dicir que xuntando todo o que ocorre, o que vexo, vin e probablemente seguirei vendo, négome a pensar que haxa ninguén, e en tal caso non ten bondade tal.
Conste que, con isto, non estou insinuando que teña eu razón ou ninguén, que cadaquén pode pensar o que queira e eu respétoo, pero tampouco se me pode demostrar que estea eu nun erro así que seguirei nas miñas trece (bonito número el).
Tamén é totalmente normal, por outra parte, o de crer. Si, si, o verbo: crer. Vai intrínseco nas persoas o ter que crer nalgo, supoño que en parte para evadirnos dos problemas e en parte para atopar un escape a ese futuro inminente e inesperado do que ningún dos que ledes isto, e eu que o escribo, esquivamos. Quizais, e facendo un guiño a meu papi (espero que ben feito), personificando á Morte -nada novo, xa o sei-, ela sí sería ese ser do que dependemos, ou non? fai o que quere de nós...e sempre gaña as batallas. Campeona sempre. Odiada ás veces, pero non habería vida sen ela.
Voume do tema, coma sempre. En fin, en resumo, supoño que cheguei á conclusión de crer só naquelo que se demostra. Todas esas historias, verdadeiras ou non, non deixan de ser iso para min: contos. Deus, as meigas, o demo...non sei, non son capaz de crer en nada diso. E certamente gustaríame porque hai ocasións nas que un se sinte bastante afundido e lle gustaría ser simplemente parte dunha obra na que non decide el senón outro que o move en certa dirección..Pero non, todos pasamos por momentos de decidir entre facer isto ou aquelo sabendo que ambas son peores, xa non malas, e digo eu que se é alguén quen decide por nós, non nos tería levado xa a esa situación.
Diría que creo na ciencia, que din moitos, pero eso é unha paparruchada enorme. A ciencia está aí, pero é ela quen está ao noso servizo. Como unha gran amiga que cada día descobre novos camiños. E non creo nela, ela é. Á vista están os resultados non é así?
E persoalmente, se tivese que adorar ou idolatrar a algo/alguén ese sería Paco de Lucía, non porque rixa a miña vida, pero fai que deixe de dubidar se crer na maxia. El faina. Está aí, ensínaa a calquera cun pouco de cultura musical (aínda que diso carécese e moito) e interese nas crenzas actuais. É o exterminador do agnosticismo. Todo iso en dúas mans, 6 cordas (ou 5 ou 4, que falamos dun mago) e unha marabillosa porción de tempo que ata rabia dá que remate. Sería posible pedirlle a el solucións? Pode. Pero eu non o vou facer despois do seu regalo. Bastante fai xa con suplir o oco vacío da miña vía de escape. E qué máis se pode pedir hoxe en día?

por favor, racha co previsible

día 3 e eu acabo por fin os exames. Espérase de min que estea ben contenta e feliz pero non é así, pois estudiei moito, de feito dende fai 4 meses sen parar, e o único que sinto é cansancio. Un cansancio tan grande e tan forte que non podo aguantalo casi. E alegría ben pouca, que me "joderon" de mala maneira, pero qué se lle vai facer.
Obxectivo: olvidar todo. En pouco estará feito.
E agora a "desfrutar" do verán.

nivel 3: inocencia interrumpida

Plaxio do título dunha peli de Winona Ryder e Angelina Jolie, bastante mediocre e rara por certo, que eu como cinéfila empedernida me vin obrigada a ver, pero noutro uso que me parece tanto ou máis axeitado.
Xa fai que levo pensando nalgo, pero non atopaba nin palabras nin momento (se acabaremos medio tolos de tanto estudiar...así están todos os médicos ligados a problemas de alcol e ansiedades).
O caso foi que un día quedei embobada mirando para un destes paneles luminosos que hai nas carreteras, cando vas por autopista e tal q poñen: "X muertos el año pasado en carretera, ponte el cinturón, etc". E según iba xirando a vista, había outro cartel grandote cunha foto dun coche deportivo de infinitos cabalos...Inmutable na miña posición de co-piloto, a miña cachola comezou a maquinar por sí soa. Vaia contraste, que resultaba á vez macabramente irónico...
Varias preguntas brotaron na miña cabeza:
1. Se non se pode superar a velocidade de 120 km/h, para qué os coches chegan a ter 220?? é ilóxico dende a súa concepción!
2. Se fumar mata, por qué segue a venderse tabaco legalmente?

E outras dúbidas máis nesta mesma liña, ás cales ninguén me soubo dar aínda unha resposta coherente e fácil de dixerir para o miña mentalidade semi-inocente e bastante crédula ata aquel entón. De feito, non é de estrañar que non haxa persoas capaces de proporcionar un argumento que respalde dalgunha maneira isto que ocorre.
A min, persoalmente, non se me ocorre outra razón que non sexa os intereses económicos do país, ou do Goberno, qué sei eu de quén! pero seguro que ten que ver cos cartos...e paréceme tan penoso poñer a vida dos seres ao servizo dun motivo tal que me nego a admitir que non haxa outra solución. O primeiro que lle dixen a meu pai foi: "se eu fose presidenta do Goberno (qué coña!), cortaba todo de raíz. Tabaco? Fóra! Coches? Nada, límite 120, e se é así que o sexa cun sentido!" Resposta que correspondía da súa parte: "las cosas no se solucionan así".

Seguramente non, pero mentras se solucionan doutra maneira, eu non sei cal, a situación non mellora...
Se chegáchedes a esta liña agardando que eu ofrecese unha solución, mágoa de vós, queridos, que non a teño (ogallá estivese xa na miña man), e creo que aínda que así fose non sería escoitada por moito que berrase. A pesares disto, unha sabia comentou un día:"pensa global, actúa local", e dende entón converteuse nunha especie de máxima que procuro con todas as miñas forzas non olvidar...
Este comentario constitúe, na medida do posible, unha protesta que busca que a lean. Só iso. Eu, pola miña parte, sigo inconformista, coma sempre, e non perdoo. Xa non.


Para I., con parcela propia e inamovible na miña memoria, do que me gusta pensar que pulula máxicamente facendo que un artigo sinxelo a máis non poder, como é este, signifique moito para min. Por todo isto, e recordos que me fan sorrir, SEMPRE, gracias.