renaciu

e tal como viñera foise. Paseniño, paseniño...sen facer ruído. Sen que sequera ela se dese conta. Recolleu as súas cousas (sentimentos, agarimos, bos momentos, risas, aloumiños e algunha caricia), todo o que ceibara nalgún tempo pasado, e marchou deixando tras del unha nube de fume que se esvaecía por momentos.
Foi entón cando ela se percatou: xa non estaba. Pasara meses e meses intentando botalo fóra, restrinxir a súa presencia na súa cabeza, na súa mente, no seu corazón, no seu ser. Fora imposible. E era agora, cando se dera por vencida e se afixera a aturalo desperdigado nela, moi a pesar dos seus esforzos, cando se ía. Resultaba irónico que cando nos resignamos e asumimos os feitos, incorporados xa ó noso día a día, é cando desaparecen..
Iso que facía xa tempo que nada era o mesmo. Cando cambiara todo? Probablemente cando a balanza se decantara polo lado da dor...Xusto cando lle voara a telaraña de tul que tan sofisticadamente teceran as mans das arpías gregas, deixando ó descuberto ás meniñas bonitas e...desengano! O golpe foi duro. Naquel intre encabezonárase en sacar cada detalle do cráneo. Non legarlle nin unha milésima de espacio, aínda que fose abstracto...pero o intento converteuse en obsesión e saiulle mal a xogada, xa que aumentaba aínda máis en volume. Porque a ferida había que recompoñela a anacos, e non súpetamente.
Finalmente, asumiu que sempre interpretaría un papel na obra de teatro da súa vida, pero sería como un mero recordo de sabor agridulce, que tivera a súa importancia, pero que marchara por voluntade propia...ocuparía un lugar, pero só o que agora lle correspondía, porque todo cambia.. Aquel recuncho que lle pertencera sería da nada durante infinito tempo, porque crebara a súa capacidade de querer.
E ela, dando pequenas caladas a este cigarro que é o camiño vital, reaccionou: o seu xesto mudou. Palpouse. Non podía ser. Correu cara un espello e ollouse. Era certo: SORRIA!! recoñecíase de novo, era ela. E pensaba: "aí estás, benvida". Quizais porque a súa identidade nunca lla quitara ninguén, e rematara o crebacabezas que a tivera enfrascada. Estaba triste, pero dou o traballo por rematado e asolagouna un sopro de aire fresco. Predeciu que xa non tería recordos de futuras tardes de bágoas...e soamente puido murmurar:
-Grazas, home invisible

Adícado a aquela fada de cabelos loiros, que cabalgaba enriba de Venus, e me persigue como a miña propia sombra para protexerme dos males que se me achegan como imán da mala sorte. Quítame o gafe. Hoxe acordeime dela. Quérote Iria.

ás 11 no trasgo

unha noite calkera do mes de abril. Non apetece facer nada. Dúchaste e arréglaste medianamente: vakeros, xersei (xq sempre vai frío) e calzado cómodo, a poder ser. Rematas e miras o reloxo. Son as 11 pasadas...e diste: "merda, sempre tarde..non podo ser puntual un día?? só un!" Colles as chaves, chamas ás nenas (q estaban xa alistadas facía un anaco) e arrancades. De camiño vas pensando se estarán alí, xq nn kedaches cn ninguén, e es optimista: "si oh, sejuro q están...non? si, si. Non fallan" Vas apurando o paso, unha porq a ansiedade está ben presente, e outra porq chove (está implícito). Chegas a porta e está alí el, sempre el: o "porteiro". Diche:
-Non se pode saír coas copas a fóra
-Xa, xa (joder, veño sempre pesado..teño esa cantinela máis q sabida!)
Pasas e ese cheiro a......esa nube de fume, a música (cualkier día.....). Rápido, botas un vistazo e albiscas o recuncho da dereita....."Aí están". Sensación de trankilidade e de "chejei! estou na casa." Escoitas:
-Ei, mira kén vén! Finta!
-Fins!!
e comezan:
-Fiiiiiiiin ta, Fiiiiiiiiiiiiin ta! (sejuro q foi Noa)
e despois unha serie de paridas reenganchando coas q xa se estaban dicindo
Ris...ris e ris (sempre te tas rindo), saúdas a todos, e: "vou pedir. Xa veño"
e según vas cara a barra percátaste de ke estás a justo. Es feliz, si. Pásalo ben. E sínteste moi ben.
"ésta será unha jran noite......e as ke kedan!"
asíq si. É mítico. Ás once no Trasgo.....
Agora q remata o curso, un recorda os bos momentos, e os amijos q fixo (q foron abondos, e bos!). Pero é un consuelo saber q kedan anos e anos para sejir chejando tarde.
Este vai para todos os q vos destes por aludidos co artigo.....todos e cada un.
E olvidaba q merecen tb mención unha dehiscencia xornalística q tb tivern (e inda teñen eh, q conste) un lugar nos grandes momentos do ano..refírome a todos akeles q me acolleron tan ben (casi todos, xa se sabe) no Magosto dos CAF (e digo eu: había castañas?? en serio!). Ós q estivestes (jracias por aturarme toda a noite, a pesar de estropearvos chaketas e resto de roupa), ós q nn estivestes (q debiades ter ido...había un tío en sujetador coljado dunha varanda!), e ós q estivestes e eu pen sei q non (psssss...en fin). Conto tamén con vós para as festas futuras..
Un jraaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaan bico a todos e todas!!
PD1: hai q ver Pequeña Miss Sunshine, a última boa peli qvin desde Salvador
PD2: GAÑADOR DO GRAN CONCURSO DE PIROPOS!!! a votación vai moi ijualada, asíq polo de agora os 3 finalistas son: Amil, Discóbolo e Fo...ala, a demostrar a valía!
PD3: a dos moskeperros anima a clakera......ou non? eu sempre penso nela! e máis agora q todo me vai "tan ben"

Eran uno, dos y tres

los famosos mosqueperros,

el pequeño Dartacan,

siempre va con ellos.

Amis, Pontos, Dogos son

los tres mosqueperros,

sus hazañas mas de mil,

nunca tienen fin.

En la lucha no hay rival,

que les gane en el combate

uno para todos y

todos para uno

El amor de Dártacan,

es para Julieta

el ofrece su valor

y su corazón.

Dartacan, Dartacan,

corriendo gran peligro.

Dartacan, Dartacan,

persiguen al malvado.

Dartacan, Dartacan,

y si esta vez fracasan

pronto daran con él.

Dartacan, Dartacan,

juega con tus amigos

Dartacan, Dartacan,

a un juego divertido,

Dartacan, Dartacan,

el de los mosqueperros

a luchar

nictalopando.....a moza cadáver

YESTERDAY

Yesterday, all my troubles seemed so far away
Now it look as though they're here to stay
Oh, I believe in yesterday

Suddenly, I'm not half the man I used to be
There's a shadow hanging over me
oh, yesterday came suddenly

Why she had to go I don't know, she wouldn't say
I said something wrong, now I long for yesterday

Yesterday, love was such an easy game to play
Now I need a place to hide away
oh, I believe in yesterday

Why she had to go I don't know, she wouldn't say
I said something wrong, now I long for yesterday

Yesterday, love was such an easy game to play
Now I need a place to hide away
oh, I believe in yesterday, Mm

deixo unha dos míticos...porque si, porque eran os mellores.
e adícollo a Gabi.
Seguro q hai vida despois disto? se son capaz vólvome resucitar, e se o fago mal nn deixes de susurrar..
PD: e recordemos q segue en pé o concurso de piropos dun par de entradas para abaixo...o premio é suculento

e pechando os ollos vems q calkera tempo pasado foi mellor

estes días, co agobio dos exames, un recorda akeles tempos en ke era neno(/a), e non tiña ningún tipo de preocupacións..keríamos ser maiores, e agora volver a ser pekenos. Ironías da vida...
Tempos en ke un o máximo en ke pensaba era en levantarse o sábado á mañán pa ver Punky brewster (q parpadeaban as letras, jeje), q levaba un calcetín de cada color..e todas esas series míticas, xa q as de agora son un asco, tipo: Dragon Ball (o q ten medrar e criarse cn Javi, q me inculcou a play tb), Jatori o Ninja, Doraemon (q o ke keira saber o final da serie q vaia a vosmolades.blogspot.com e o buske), o Capitán Planeta, o Detective Conan (q me enterei o outro día q era pekeno por unha maldición, informes de frikilandia..), chicho terremoto (este molaba eh), guerrero Luna (cántas tardes xogando a estas choromicas ché), a tribu dos Brady neses vrans ca prima Carla, e os favoritos: OLIVER E BENJI!! jajaja..(Marc Lenders seje ijual de atractivo aora q antes, conste), neses campos de fútbol interminables, en plan parábola, q taban hora e media pa ir dun lado ó outro...en fin!
ou cando o peor q nos podía pasar era sacar un NM, alaaaaaa! todo PA, jeje..e ir de excursión ó Domus, a casa das ciencias, e cando abriu o acuario...novidade! o mellor era ir no bus, qben se pasaba! sempre patrás de todo q taban os ways...pffff!
ir cantando pa casa no bus todos xuntos, mens cando se nos dou pola sintonía de Esmeralda.. con Simón decindo sempre: ola rubia! (cousa q nn entendo aínda hoxe), e Adela colocándonos a todos nos sitios pa q parásems kietos, jiji.
Xogar ó brilé; a tres navíos a la mar; a pi1, pi2, pi3; ó paredón no muro da ancla...ou ó fúbol na fonte e a Parranchola por detrás: xojar á area!!! jajaja
época en q non había responsabilidades, e un nn tiña remordementos de conciencia, se non inconsciencia de todo o q sucedía ó redor..sen problemas nin agobios, esperando a chegada do cumple e o Nadal polos rejalos!
AKELES TEMPOS..cómo se añoran oh....
desvariando pa desconectar, simplemente
PD: segue en pé o concurso de piropos da entrada anterior, participade...un bikiño
FINTA

GRAN CONCURSO DE PIROPOS

pois como me stou volvendo tola de tanto estudar ( e partamos da base de que eu nunca estiven demasiado corda), decidín q era hora de facelo: o concurso do piropo! gañará o piropo máis basto eh! nada do máis bonito! ese non o veredes no meu blog!
ocurríuseme un día, de tantos, con Luís, Mateu, Jon, Fermín..q decidiron largar todos os piropos q sabían, e foi asombroso..cánta sabiduría gardada! deles espéranse grandes cousas neste concurso!
o xurado (Eva+Patri) escollerá ao gañador, q levará de Premio.......mmmmmmm.....depende de quen sexa! será personalizado ok?
nada máis, agardando a vosa colaboración...e non vos cortedes eh!
PD: Rastas, quén actualiza agora? chincha....

recapacitando

O corpo pode ser como a herba que enche os espazos baleiros, que medra entre e en medio de. Que é desbordamento. Ao outro lado da pel e do cráneo, máis alá da carne e do tempo do reloxo, non teño corazón, non teño corazón, non teño corazón...
E tes ovarios
pulmóns
riles
uretra
intestinos
trompa de falopio?

Nun mundo tecnolóxico no que somos fundidos de máquina e organismo, no que cada vez somos menos corpo e máis virtualidade, próteses e códigos numéricos, no que os virus informáticos, a cirurxía ou o terrorismo marcan novas pautas (trans)políticas, a identidade descomprímese polimorfa.

Onde abandonar o corpo?

No museo que hai no reverso da pel...a carne contra o cristal...en atmosfera controlada. Agarda o sinal para pronunciarse. Para pronunciarme.

Constrúome deconstrúome reconstrúome


Míraste e diste que sen dúbida es alguén. Que ese do espello es ti. E es ti, pero non hai ninguén.


Este adícollo a César, por introducirme no mundo cultureta e metafísico...