estes días, co agobio dos exames, un recorda akeles tempos en ke era neno(/a), e non tiña ningún tipo de preocupacións..keríamos ser maiores, e agora volver a ser pekenos. Ironías da vida...
Tempos en ke un o máximo en ke pensaba era en levantarse o sábado á mañán pa ver Punky brewster (q parpadeaban as letras, jeje), q levaba un calcetín de cada color..e todas esas series míticas, xa q as de agora son un asco, tipo: Dragon Ball (o q ten medrar e criarse cn Javi, q me inculcou a play tb), Jatori o Ninja, Doraemon (q o ke keira saber o final da serie q vaia a vosmolades.blogspot.com e o buske), o Capitán Planeta, o Detective Conan (q me enterei o outro día q era pekeno por unha maldición, informes de frikilandia..), chicho terremoto (este molaba eh), guerrero Luna (cántas tardes xogando a estas choromicas ché), a tribu dos Brady neses vrans ca prima Carla, e os favoritos: OLIVER E BENJI!! jajaja..(Marc Lenders seje ijual de atractivo aora q antes, conste), neses campos de fútbol interminables, en plan parábola, q taban hora e media pa ir dun lado ó outro...en fin!
ou cando o peor q nos podía pasar era sacar un NM, alaaaaaa! todo PA, jeje..e ir de excursión ó Domus, a casa das ciencias, e cando abriu o acuario...novidade! o mellor era ir no bus, qben se pasaba! sempre patrás de todo q taban os ways...pffff!
ir cantando pa casa no bus todos xuntos, mens cando se nos dou pola sintonía de Esmeralda.. con Simón decindo sempre: ola rubia! (cousa q nn entendo aínda hoxe), e Adela colocándonos a todos nos sitios pa q parásems kietos, jiji.
Xogar ó brilé; a tres navíos a la mar; a pi1, pi2, pi3; ó paredón no muro da ancla...ou ó fúbol na fonte e a Parranchola por detrás: xojar á area!!! jajaja
época en q non había responsabilidades, e un nn tiña remordementos de conciencia, se non inconsciencia de todo o q sucedía ó redor..sen problemas nin agobios, esperando a chegada do cumple e o Nadal polos rejalos!
AKELES TEMPOS..cómo se añoran oh....
desvariando pa desconectar, simplemente
PD: segue en pé o concurso de piropos da entrada anterior, participade...un bikiño
FINTA
Suscribirse a:
Comentarios de la entrada (Atom)
2 comentarios:
uf, que recordos!!!!
vexo (escoito, leo...) que por malpica se fasía máis ou menos o mismo que por aquí... que por outra parte non me estraña.
que ben se pasa cando non se ten ningún tipo de preocupasión, sólo ter cuidado de que o dono non che cache na súa horta paleándolle as naranxas, jeje...
que tempos! e así pensaremos denttro duns anos cando nos acordemos do que fasíamos cando estudiábamos en santiajo...
Publicar un comentario