depende

a petición da miña amiga miriam, hoxe será o primeiro día q o artigo q escriba nn sexa unha parida (básicamente), e sexa un destes ben escritos, como di (eu fago o que poida...)
quizais sexa certo o tópico de q estamos nunha idade na q cremos q xa o sabemos todo, ou case...pensamos q xa temos vivido o suficiente como para saber de qué van as cousas, entender cómo funciona o mundo e q sabemos defendernos ante calquera adversidade que se nos poña no camiño, e nada máis lonxe da realidade...
Certo q estamos madurando (algúns, outros non), supoño q é o máis normal nesta etapa, pero quédannos anos e anos antes de ser realmente adultos. Estamos comezando a vivir fóra da casa, independizándonos (só emocionalmente, o ámbito económico é outro tema), e a nosa personalidade márcase cada vez máis...pero ese é só o primeiro paso, e crer q sabemos moito é un erro q moitos cometemos. Se estades neste punto, por favor, non dubidedes en recuar, q ningunha mostra hai mellor de madurez e sabiduría ca esa. Eu aprendín fai pouco q todo depende do punto de vista dende o que se mire...Por exemplo: a pena de morte. Eu sempre estiven totalmente en contra, e seguireino estando sempre (isto non se pode saber), pero ser radical(q según parece eu me volvín) en tódalas posicións denota ignorancia. Hai que escoitar(ou sequera finxir que o fas, jeje) á xente q nn ten a mesma opinión que ti..e dígoo xq en ocasións, esta xente ten argumentos totalmente válidos e razoables, a pesar de que un nn os comparta) Cada cal pensa diferente, qué aburrido sería se todos pensasemos igual...
O que eu nn kero facer é asumir o de: a vida é así..que hai nenos de 8anos traballando de sol a sol, cargando caixas que pesan o doble que eles e que non se pode ter un ápice de caridade con eles, por se se acostuman e logo nn rinden? hainos q ter coma animais, q así non se desbocan...e dinme: "Finta, a vida é así, nn se pode facer nada..." unha merda!dise xq nn somos un deles...e rinse do ilusa q son pensando q eu podo facer algo por esa xente esclava das mans dos poderes monetarios....pois eu nn me río, choro pensando o triste q é asumir q a vida é asi, xq non nos doe, xq nn nos pasa a nós nin a ninguén dos nosos...pero eu, ilusa de min, sigo pensando en facer todo o q poida, e o primeiro será non cambiar e nun futuro seguir pensando q quizá alguén se queira sumar á miña utopía e camibiar o mundo (nn me refiro a dominalo nin eses soños de poder, xa me entendedes...)
ala
P.D.:o próximo está reservado a akeles q inda nn saiban q o escote nn é un lapicero, querido Aznar