día 3 e eu acabo por fin os exames. Espérase de min que estea ben contenta e feliz pero non é así, pois estudiei moito, de feito dende fai 4 meses sen parar, e o único que sinto é cansancio. Un cansancio tan grande e tan forte que non podo aguantalo casi. E alegría ben pouca, que me "joderon" de mala maneira, pero qué se lle vai facer.
Obxectivo: olvidar todo. En pouco estará feito.
E agora a "desfrutar" do verán.
jueves, 3 de julio de 2008
lunes, 31 de marzo de 2008
nivel 3: inocencia interrumpida
Plaxio do título dunha peli de Winona Ryder e Angelina Jolie, bastante mediocre e rara por certo, que eu como cinéfila empedernida me vin obrigada a ver, pero noutro uso que me parece tanto ou máis axeitado.
Xa fai que levo pensando nalgo, pero non atopaba nin palabras nin momento (se acabaremos medio tolos de tanto estudiar...así están todos os médicos ligados a problemas de alcol e ansiedades).
O caso foi que un día quedei embobada mirando para un destes paneles luminosos que hai nas carreteras, cando vas por autopista e tal q poñen: "X muertos el año pasado en carretera, ponte el cinturón, etc". E según iba xirando a vista, había outro cartel grandote cunha foto dun coche deportivo de infinitos cabalos...Inmutable na miña posición de co-piloto, a miña cachola comezou a maquinar por sí soa. Vaia contraste, que resultaba á vez macabramente irónico...
Varias preguntas brotaron na miña cabeza:
1. Se non se pode superar a velocidade de 120 km/h, para qué os coches chegan a ter 220?? é ilóxico dende a súa concepción!
2. Se fumar mata, por qué segue a venderse tabaco legalmente?
E outras dúbidas máis nesta mesma liña, ás cales ninguén me soubo dar aínda unha resposta coherente e fácil de dixerir para o miña mentalidade semi-inocente e bastante crédula ata aquel entón. De feito, non é de estrañar que non haxa persoas capaces de proporcionar un argumento que respalde dalgunha maneira isto que ocorre.
A min, persoalmente, non se me ocorre outra razón que non sexa os intereses económicos do país, ou do Goberno, qué sei eu de quén! pero seguro que ten que ver cos cartos...e paréceme tan penoso poñer a vida dos seres ao servizo dun motivo tal que me nego a admitir que non haxa outra solución. O primeiro que lle dixen a meu pai foi: "se eu fose presidenta do Goberno (qué coña!), cortaba todo de raíz. Tabaco? Fóra! Coches? Nada, límite 120, e se é así que o sexa cun sentido!" Resposta que correspondía da súa parte: "las cosas no se solucionan así".
Seguramente non, pero mentras se solucionan doutra maneira, eu non sei cal, a situación non mellora...
Se chegáchedes a esta liña agardando que eu ofrecese unha solución, mágoa de vós, queridos, que non a teño (ogallá estivese xa na miña man), e creo que aínda que así fose non sería escoitada por moito que berrase. A pesares disto, unha sabia comentou un día:"pensa global, actúa local", e dende entón converteuse nunha especie de máxima que procuro con todas as miñas forzas non olvidar...
Este comentario constitúe, na medida do posible, unha protesta que busca que a lean. Só iso. Eu, pola miña parte, sigo inconformista, coma sempre, e non perdoo. Xa non.
Para I., con parcela propia e inamovible na miña memoria, do que me gusta pensar que pulula máxicamente facendo que un artigo sinxelo a máis non poder, como é este, signifique moito para min. Por todo isto, e recordos que me fan sorrir, SEMPRE, gracias.
Xa fai que levo pensando nalgo, pero non atopaba nin palabras nin momento (se acabaremos medio tolos de tanto estudiar...así están todos os médicos ligados a problemas de alcol e ansiedades).
O caso foi que un día quedei embobada mirando para un destes paneles luminosos que hai nas carreteras, cando vas por autopista e tal q poñen: "X muertos el año pasado en carretera, ponte el cinturón, etc". E según iba xirando a vista, había outro cartel grandote cunha foto dun coche deportivo de infinitos cabalos...Inmutable na miña posición de co-piloto, a miña cachola comezou a maquinar por sí soa. Vaia contraste, que resultaba á vez macabramente irónico...
Varias preguntas brotaron na miña cabeza:
1. Se non se pode superar a velocidade de 120 km/h, para qué os coches chegan a ter 220?? é ilóxico dende a súa concepción!
2. Se fumar mata, por qué segue a venderse tabaco legalmente?
E outras dúbidas máis nesta mesma liña, ás cales ninguén me soubo dar aínda unha resposta coherente e fácil de dixerir para o miña mentalidade semi-inocente e bastante crédula ata aquel entón. De feito, non é de estrañar que non haxa persoas capaces de proporcionar un argumento que respalde dalgunha maneira isto que ocorre.
A min, persoalmente, non se me ocorre outra razón que non sexa os intereses económicos do país, ou do Goberno, qué sei eu de quén! pero seguro que ten que ver cos cartos...e paréceme tan penoso poñer a vida dos seres ao servizo dun motivo tal que me nego a admitir que non haxa outra solución. O primeiro que lle dixen a meu pai foi: "se eu fose presidenta do Goberno (qué coña!), cortaba todo de raíz. Tabaco? Fóra! Coches? Nada, límite 120, e se é así que o sexa cun sentido!" Resposta que correspondía da súa parte: "las cosas no se solucionan así".
Seguramente non, pero mentras se solucionan doutra maneira, eu non sei cal, a situación non mellora...
Se chegáchedes a esta liña agardando que eu ofrecese unha solución, mágoa de vós, queridos, que non a teño (ogallá estivese xa na miña man), e creo que aínda que así fose non sería escoitada por moito que berrase. A pesares disto, unha sabia comentou un día:"pensa global, actúa local", e dende entón converteuse nunha especie de máxima que procuro con todas as miñas forzas non olvidar...
Este comentario constitúe, na medida do posible, unha protesta que busca que a lean. Só iso. Eu, pola miña parte, sigo inconformista, coma sempre, e non perdoo. Xa non.
Para I., con parcela propia e inamovible na miña memoria, do que me gusta pensar que pulula máxicamente facendo que un artigo sinxelo a máis non poder, como é este, signifique moito para min. Por todo isto, e recordos que me fan sorrir, SEMPRE, gracias.
miércoles, 5 de diciembre de 2007
nivel 2: criterio
o caso é que chegamos ao piso en Santiago un día e decidimos ver o "parte" (como diría meu avó), con tan mala sorte que a tele non funciona, só se ven un monte de liñas (como canal+ en tódolos fogares durante a nosa infancia). Logo de tentar arreglala eu, varias veces, desistimos -sospeitando que, seguramente, a estropease máis-. Pasa un mes e así continúa a cousa, co que chego agora pola tardiña á miña casa verdadeira, aquí en Malpica, e dígome: "vou descansar de tanto estudio e vou ver o "parte" (q palabra máis mítica...qué recordos!)".
Son as nove así que nalgún canal, por non dicir en todos, ten que haber noticias. Prendo a tele e sáltame en cuatro. En 1º plano Iñaki Gabilondo facendo unha especie de monólogo. O tío comeza a falar e déixame bastante perplexa, sinceramente: pero non se supón que o traballo dun xornalista é ser o máis obxectivo posible ó transmitir unha noticia? que eu saiba, si. É o lema que sempre se seguiu, vaia...Pois o señor pásase isto polo mesmísimo forro...!!! A pesares disto non cambio, qué carallo! total, todos fan ese truco, só que este di abertamente "en nuestra opinión...". E pode dicilo máis alto pero non máis claro, así que antepoño a súa sinceridade aos teje-manejes doutros (jiji...q campeón Urdaci. Sempre que penso nel vénseme unha risiña á boca). O Gabilondo comeza a dar noticias como se fosen balas, do directo e duro que é, pero mantenme bastante enganchada, certamente. Supoño que segue sempre o mesmo esquema á hora de narrar, e comeza pola política (q se lle ve que lle gusta máis que un chupachús a un tonto): a manipulación do PP á hora de aproveitar a baza dos últimos golpes terroristas do sábado pasado no seu favor nas urnas; a resposta do tan atacado PSOE ás faltas de respecto populares; a manifestación da AVT consecuencia do asasinato dos dous gardas civís na que despotricaron contra o Goberno...Iñaki fala e fala desenmascarando a estes últimos, dos que di que usan este novo atentado para saltar outra vez contra ZP e os seus, etc, etc, etc...(por se non quedaba claro que falou bastante con frases cortas e tajantes)
E penso eu....PERO FALECEU TAMÉN O 2º RAPAZ???? vaia home!! e momentáneamente síntome bastante indignada porque a penas se menta iso. Consecuencia?: cambio para tele5 (logo veremos que foi mala xogada...). A primeira frase do presentador é: "el país, conmocionado, sale a la calle"... Conmocionado quén? se está claro que aquí calquera saca proveito da ocasión e, de xeito ben hipócrita, intenta sacar partido da morte de persoas ás que se lles foi arrebatado o único don que todos temos por dereito dende que nacemos!! Se se fan manifestacións distintas para que poidan ir os dun partido e os doutro? Menudo paripé..Inconcebible e vergonzoso, verdadeiramente...Pero ónde estamos??? A qué punto chegamos?? E cándo?? "Á sociedade frívola xa lle tarda outra morte para desacreditar ao rival (xq esa é a maneira, non alabar os méritos dun -que é porque non os teñen-), afían as uñas agardando". Este debería ser o titular!! Ao final as bandas terroristan van ser aliados dos partidos políticos.. Penso: "seguro que Iñaki di algo semellante ao que eu penso..", asiq volvo a cuatro...Están dando agora a noticia da morte dunha rapaza que leva un ano agonizando no hospital, dende que fora queimada viva polo seu "ex", contra o que tiña (mira ti por onde!) unha orde de alonxamento. E o peor non é isto senón que o contan porque é o que coñecemos como "carnaza", atrae público...ninguén se acordou desa muller mentres vivía e agora é un número, preto do cen (vai saber ti cal!), na lista de mulleres asasinadas ao longo do 2007 á man das súas parellas...A seguinte nova di que o prezo da gasolina subiu a 9 euros o depósito, e logo falan de que os dirixentes da OPEP non pensan nin aumentar a pordución nin baixar ese desorbitado custo...Pasado un anaco de novas deste estilo, poño en A3 onde comezan os deportes: "Kaká recibió el balón de oro, por valor de ... euros" -era tan supremo que o meu agudo oído non acadou escoitar ben-. Surrealista..
Resultado de todo isto?: "joder, outra vez a mesma merda de sempre...para isto prefiro ver liñas e liñas cun zumbidiño de fondo. Estar incomunicada e permanecer feliz no meu mundo da piruleta" Aínda que con isto tampouco arregle nada. Co que amigo, direiche que só che desexo Paz e Felicidade ata un límite, ese onde o teu sorriso amplo choca de frente coa morte inxusta, a fame e a riqueza desigual...e que teñas a habilidade de gardar perpetuamente no teu gerolo aqueles fugaces momentos nos que o que sucede ao redor non traspasa a delgada parede da burbulla que nos aisla, só de cando en vez, do resto do planeta...porque serán eses recordos os que te salvarán en momentos de angustia extrema.
Sen máis, un bico...
Fins
Este adicado aos dous xoves gardas civís asasinados a tiros que, se ben teño que dicir que non estou profundamente afectada (non os coñecía, sexamos francos), tamén conto que unha pequena bágoa de rabia asomou cando me puxen na súa pel, e foi ela quen me trouxo inconscientemente ao ordenador para plasmar, neste extenso artigo, as palabras dunha inconformista conxénita que non vai cambiar o mundo, moi probablemente, pero deixará a alma intentándoo
Son as nove así que nalgún canal, por non dicir en todos, ten que haber noticias. Prendo a tele e sáltame en cuatro. En 1º plano Iñaki Gabilondo facendo unha especie de monólogo. O tío comeza a falar e déixame bastante perplexa, sinceramente: pero non se supón que o traballo dun xornalista é ser o máis obxectivo posible ó transmitir unha noticia? que eu saiba, si. É o lema que sempre se seguiu, vaia...Pois o señor pásase isto polo mesmísimo forro...!!! A pesares disto non cambio, qué carallo! total, todos fan ese truco, só que este di abertamente "en nuestra opinión...". E pode dicilo máis alto pero non máis claro, así que antepoño a súa sinceridade aos teje-manejes doutros (jiji...q campeón Urdaci. Sempre que penso nel vénseme unha risiña á boca). O Gabilondo comeza a dar noticias como se fosen balas, do directo e duro que é, pero mantenme bastante enganchada, certamente. Supoño que segue sempre o mesmo esquema á hora de narrar, e comeza pola política (q se lle ve que lle gusta máis que un chupachús a un tonto): a manipulación do PP á hora de aproveitar a baza dos últimos golpes terroristas do sábado pasado no seu favor nas urnas; a resposta do tan atacado PSOE ás faltas de respecto populares; a manifestación da AVT consecuencia do asasinato dos dous gardas civís na que despotricaron contra o Goberno...Iñaki fala e fala desenmascarando a estes últimos, dos que di que usan este novo atentado para saltar outra vez contra ZP e os seus, etc, etc, etc...(por se non quedaba claro que falou bastante con frases cortas e tajantes)
E penso eu....PERO FALECEU TAMÉN O 2º RAPAZ???? vaia home!! e momentáneamente síntome bastante indignada porque a penas se menta iso. Consecuencia?: cambio para tele5 (logo veremos que foi mala xogada...). A primeira frase do presentador é: "el país, conmocionado, sale a la calle"... Conmocionado quén? se está claro que aquí calquera saca proveito da ocasión e, de xeito ben hipócrita, intenta sacar partido da morte de persoas ás que se lles foi arrebatado o único don que todos temos por dereito dende que nacemos!! Se se fan manifestacións distintas para que poidan ir os dun partido e os doutro? Menudo paripé..Inconcebible e vergonzoso, verdadeiramente...Pero ónde estamos??? A qué punto chegamos?? E cándo?? "Á sociedade frívola xa lle tarda outra morte para desacreditar ao rival (xq esa é a maneira, non alabar os méritos dun -que é porque non os teñen-), afían as uñas agardando". Este debería ser o titular!! Ao final as bandas terroristan van ser aliados dos partidos políticos.. Penso: "seguro que Iñaki di algo semellante ao que eu penso..", asiq volvo a cuatro...Están dando agora a noticia da morte dunha rapaza que leva un ano agonizando no hospital, dende que fora queimada viva polo seu "ex", contra o que tiña (mira ti por onde!) unha orde de alonxamento. E o peor non é isto senón que o contan porque é o que coñecemos como "carnaza", atrae público...ninguén se acordou desa muller mentres vivía e agora é un número, preto do cen (vai saber ti cal!), na lista de mulleres asasinadas ao longo do 2007 á man das súas parellas...A seguinte nova di que o prezo da gasolina subiu a 9 euros o depósito, e logo falan de que os dirixentes da OPEP non pensan nin aumentar a pordución nin baixar ese desorbitado custo...Pasado un anaco de novas deste estilo, poño en A3 onde comezan os deportes: "Kaká recibió el balón de oro, por valor de ... euros" -era tan supremo que o meu agudo oído non acadou escoitar ben-. Surrealista..
Resultado de todo isto?: "joder, outra vez a mesma merda de sempre...para isto prefiro ver liñas e liñas cun zumbidiño de fondo. Estar incomunicada e permanecer feliz no meu mundo da piruleta" Aínda que con isto tampouco arregle nada. Co que amigo, direiche que só che desexo Paz e Felicidade ata un límite, ese onde o teu sorriso amplo choca de frente coa morte inxusta, a fame e a riqueza desigual...e que teñas a habilidade de gardar perpetuamente no teu gerolo aqueles fugaces momentos nos que o que sucede ao redor non traspasa a delgada parede da burbulla que nos aisla, só de cando en vez, do resto do planeta...porque serán eses recordos os que te salvarán en momentos de angustia extrema.
Sen máis, un bico...
Fins
Este adicado aos dous xoves gardas civís asasinados a tiros que, se ben teño que dicir que non estou profundamente afectada (non os coñecía, sexamos francos), tamén conto que unha pequena bágoa de rabia asomou cando me puxen na súa pel, e foi ela quen me trouxo inconscientemente ao ordenador para plasmar, neste extenso artigo, as palabras dunha inconformista conxénita que non vai cambiar o mundo, moi probablemente, pero deixará a alma intentándoo
jueves, 27 de septiembre de 2007
nivel 1
sempre se nos educa intentando ensinarnos cómo debemos actuar na maior parte de situacións que se nos presenten, pero non se nos explica claramente que, a pesares de toda a aprendizaxe, haberá certos momentos nos que non entenderemos o que sucede e ninguén poderá estar connosco para dicirnos "fai isto" ou "fai o outro", porque finalmente somos nós mesmos os que decidimos...E cómo nos gustaría que nos seguisen instruíndo! Pero non é así, e hai que afrontar os feitos e tirar cara adiante..e ser forte sempre. Con isto non quero dicir que un non se poida afundir ou que non lle vaia importar (tampouco me refiro a finxir), pero a vida sigue e nós con ela. Son historias que vemos tódolos días: golpes da natureza que arruinan vidas, empeoramentos da saúde (incurables ou non), desengaños, ou simplemente vanas decepcións con algunha persoa tida en alta estima...todos eles membros inesperados dunha lista que probablemente se extendería en follas e follas (virtuais neste caso). Quizais a nosa escasa experiencia sexa o que provoque que todo nos afecte demasiado, pero din que se aprende a base de golpes...o que non resulta en ningún caso tranquilizador, sinceramente.
Seguramente podería pasarme aquí varias horas facendo reflexións, pero tampouco penso que mereza moito a pena. Ademais isto quédase nunhas poucas palabras que non me arreglan nada. As palabras sempre as leva o vento (afágome con famosas expresións...), e o que conta son as accións. Menos mal que por agora podo ter a conciencia ben tranquila, pois as miñas accións expresan literalmente o que din as miñas (abundantes) verbas.
E iso non é pola miña inocencia...ou se cadra si.
Agora voume que, como sempre, chego tarde...
Adicado a Sonia, xq vai ter que aguantar ao primo Fernando toooooooooooooooda a vida...jeje! diría que felicidades pero sóname tan tópico. Así que, a pasalo ben!
Un bico...
TIKITI
Seguramente podería pasarme aquí varias horas facendo reflexións, pero tampouco penso que mereza moito a pena. Ademais isto quédase nunhas poucas palabras que non me arreglan nada. As palabras sempre as leva o vento (afágome con famosas expresións...), e o que conta son as accións. Menos mal que por agora podo ter a conciencia ben tranquila, pois as miñas accións expresan literalmente o que din as miñas (abundantes) verbas.
E iso non é pola miña inocencia...ou se cadra si.
Agora voume que, como sempre, chego tarde...
Adicado a Sonia, xq vai ter que aguantar ao primo Fernando toooooooooooooooda a vida...jeje! diría que felicidades pero sóname tan tópico. Así que, a pasalo ben!
Un bico...
TIKITI
martes, 11 de septiembre de 2007
non importan, non?
esta é a pregunta que me fago dende fai xa ben tempo...penso que dende que teño uso de razón. Realmente non importan as apariencias? porque ao parecer todos estamos moi ben acostumados a dicir : "o que importa é o que vai por dentro", pero pensámolo de verdade? Estou case segura de que non é así. E soará frívolo pero sempre importa o aspecto, sempre! está claro que na decisión final o que conta é o interior, pero de primeiras non é así. Non o neguemos! O certo é que moitas veces catalogamos as persoas polo que percibimos cos sentidos. Sucede tódolos días! Ás entrevistas de traballo, por exemplo, a xente vai cunha indumentaria que pretende causar un bo efecto visual, moito máis arreglados do que un vai normalmente pola rúa, porque desa primeira impresión que causen dependerá en parte o seu sustento. Quero dicir que tan importante é a imaxe que obriga ás veces a que unha teña que deixar o seu estilo na casa e queira parecer quen non é (enténdase vestindo, que xa sei que unha persoa non vai cambiar a súa maneira de ser por agradar...ou si, pero non é ese o tema ao que me refiro hoxe).
E de todos é sabido que os de Medicina son uns pijos, os de Dereito van traxeados, os de Informática son unha especie de bichos raros, os de Xornalismo son os liberais, e os de filoloxías son uns desaliñados...e probablemente digades "iso non é certo", pero en gran proporción se cumplen estas afirmacións! non sempre, pero como dicía témolos catalogados, nunha especie de estantes mentais separados, ou algo así. E nas relacións que se entablan entre un grupo de persoas por primeira vez, cántas veces se nos veu a cabeza "este é un gilipollas!"? Quizais logo chegamos a coñecer a esa persoa e non era así, pero poida que nin sequera volvamos a coincidir con ela, e esa sensación é coa que nos quedamos.
Ou na sociedade mesmo xa se fala de "hippies", "góticos", "surfers" e non sei que máis! como se existise unha especie de clases vestimentais...eu, sinceramente, non sei a qué grupo pertencería eu, xa mo diredes!
E cóntanse por milleiros as ocasións nas que un se guía polas pintas, como se soe dicir. Non vou mentir dicindo que non me ten pasado de ir soa de noite pola rúa e teña acelerado o paso por ver a alguén cun aspecto raro, oscuro ou, simplemente que eu considere sospeitoso. E posiblemente sexa unha gran persoa e sexa unha chorrada o que fago, pero é instinto! que poida que non fixera o mesmo se o individuo (ou os) estivesen traxeados ou vestisen de amarelo limón, en vez de todo de negro e cun gorro e guantes...
E non fai falta que mensione sequera a relevancia do olfacto nas relacións sociais nacentes, ou si?
Ben, creo que queda bastante patente o que quero expresar con este artigo..
E agora quero que olvidedes todo o que acabades de ler e repitades conmigo: O QUE IMPORTA É O INTERIOR! isto escribiuno a miña conciencia, a que a vosa berra xusto o mesmo?
Hoxe adícollo a Luisa e compañía, porque foron o exemplo máis evidente de que as apariencias e o que pense o resto importa unha verdadeira merda
un bico, a mononeurona de Finta
E de todos é sabido que os de Medicina son uns pijos, os de Dereito van traxeados, os de Informática son unha especie de bichos raros, os de Xornalismo son os liberais, e os de filoloxías son uns desaliñados...e probablemente digades "iso non é certo", pero en gran proporción se cumplen estas afirmacións! non sempre, pero como dicía témolos catalogados, nunha especie de estantes mentais separados, ou algo así. E nas relacións que se entablan entre un grupo de persoas por primeira vez, cántas veces se nos veu a cabeza "este é un gilipollas!"? Quizais logo chegamos a coñecer a esa persoa e non era así, pero poida que nin sequera volvamos a coincidir con ela, e esa sensación é coa que nos quedamos.
Ou na sociedade mesmo xa se fala de "hippies", "góticos", "surfers" e non sei que máis! como se existise unha especie de clases vestimentais...eu, sinceramente, non sei a qué grupo pertencería eu, xa mo diredes!
E cóntanse por milleiros as ocasións nas que un se guía polas pintas, como se soe dicir. Non vou mentir dicindo que non me ten pasado de ir soa de noite pola rúa e teña acelerado o paso por ver a alguén cun aspecto raro, oscuro ou, simplemente que eu considere sospeitoso. E posiblemente sexa unha gran persoa e sexa unha chorrada o que fago, pero é instinto! que poida que non fixera o mesmo se o individuo (ou os) estivesen traxeados ou vestisen de amarelo limón, en vez de todo de negro e cun gorro e guantes...
E non fai falta que mensione sequera a relevancia do olfacto nas relacións sociais nacentes, ou si?
Ben, creo que queda bastante patente o que quero expresar con este artigo..
E agora quero que olvidedes todo o que acabades de ler e repitades conmigo: O QUE IMPORTA É O INTERIOR! isto escribiuno a miña conciencia, a que a vosa berra xusto o mesmo?
Hoxe adícollo a Luisa e compañía, porque foron o exemplo máis evidente de que as apariencias e o que pense o resto importa unha verdadeira merda
un bico, a mononeurona de Finta
lunes, 27 de agosto de 2007
depresión
pois si amigos, unha vez máis ese é o estado de ánimo no que me atopo dende hoxe mismo. E supoño que a moitos de vós vos chegará o momento moi pronto. Como se di aquí no meu pobo: "ao rematar as Festas do Mar remata o vran". E non falla. Ano tras ano cúmprense as previsións. A xente que veraneaba aquí foise marchando, quedan 4 ou 5 familias (se chega a elas...), volve o mal tempo, que xa fai uns días se asentou por estas terras, pero ao estar festexando un nin se dá conta...e o máis importante: hoxe ao encender a tele o primeiro anuncio q vin, por desgracia, foi o de 5 nenos mercando zapatos e libros, moi felices nas tendas de El Corte Inglés (anuncio q axudou a sumirme máis no estado de depresión no que me iba encontrando por momentos). Supoño que será este cúmulo de motivos o culpable de que odie tanto o mes de setembro (e finais de agosto...), ademais de porque sexa un mes gris e triste. Non porque teñamos que volver a empezar o curso académico dentro de pouco, senón porque en setembro nunca hai que facer! días e días tirados que non poderemos recuperar. Non hai clase, non hai praia, non hai xente, non hai..NON HAI! tardes perdidas xogando aos famosos "cabrón", "tute", "mentiroso", "Scattergories", "Party", ou o rei e amo da festa, o "chincho"...
A falta de servicios nos pequenos pobos é unha das súas grandes desventaxas...así pois aparece a desesperación de ter que moverse para non morrer de aburrimento.
Menos mal que eu este ano teño un gran remedio : ESTUDIAR!!!!
non sei se procedería a famosa frase agora de "no hay mal que por bien no venga". Diréivolo en outubro, cando recupere a cordura
TIKITI
Adicado a Ofelia, por adentrarse nun labirinto limitante entre fantasía e realidade
A falta de servicios nos pequenos pobos é unha das súas grandes desventaxas...así pois aparece a desesperación de ter que moverse para non morrer de aburrimento.
Menos mal que eu este ano teño un gran remedio : ESTUDIAR!!!!
non sei se procedería a famosa frase agora de "no hay mal que por bien no venga". Diréivolo en outubro, cando recupere a cordura
TIKITI
Adicado a Ofelia, por adentrarse nun labirinto limitante entre fantasía e realidade
martes, 7 de agosto de 2007
PRE-MAMÁ
Aqueles acostumados a vir ler o meu espacio estrañaranse desta entrada, pois será máis seria que o resto, ou esa é a intención, pero xa sabedes que de vez en cando toca deixar as tonterías a un lado e tratar algún tema que mereza un pouco a pena.
Do que hoxe quero falarvos é, como ben intenta transmitir o título, da velocidade coa que en ocasións se precipitan os feitos nas vidas. Non atopo as palabras exactas coas que introducir a historia, co que vou tentar que entendades o meu shock reproducindo literalmente as palabras coas que comezou todo o lío:
"Sabías ken é X?? Pois está embarazada..."
Resultou que me quedei coa boca aberta...o motivo? que X era unha compañeira da infancia (algúns saberedes de quén falo), de 19-20 anos, da que eu non me esperaba, nin por moito, esa noticia. Non recordei máis o conto ata que un día deste verán a vin paseando pola praia coa súa barriguiña de pre-mamá...se ben por un lado me alegrei por ela xq a vin realmente feliz e preciosa (todo sexa dito, pois o q se di que as embarazadas están máis guapas que nunca é totalmente certo), por outro lado non puden evitar pensar: "pero se é unha nena!!"
Nun pobo como é Malpica, pequeno e no que todos nos coñecemos, foi inevitable que todo o mundo falase, sobre todo de se fora desexado ou un imprevisto...supoño que nunca o saberemos. Independentemente diso, desexado ou non, as opinións eran ben diversas sobre se ter o crío ou non. Na miña pandilla de amigas en concreto xa houbo discrepancias: mentres algunha afirmaba que se lle ocorrese a ela tería o fillo, pois era un golpe do destino e había que tomalo como un regalo e adaptar as vidas á do fututo ser, o resto abríamos os ollos coma pratos e defendiamos o aborto como solución a tal "regaliño" que non faría senon complicarnos a nosa situación actual (o que non quere dicir que en caso de ter o fillo non o quixesemos como as que máis, quede claro, pero que en principio sería un gran problema é evidente). A nosa posición é a seguinte: primeiro vivir as nosas vidas e completar unha serie de metas, e logo, no momento en que queramos e podamos (xq non teriamos un fillo se non houbese medios para crialo), ter un bebiño (se se tercia), pero ese momento témolo fechado en torno aos 30 (sei que non se pon fecha e logo sempre ocorre o non esperado, pero parécenos unha idade máis ou menos pasable...). Certo é que a susodita X podía ter xa cumplido os seus obxectivos vitais e ser este o seu propósito, pero é que...deus!! eu non me vexo apta para cumplir con esa responsabilidade nin moito menos! hai tanto que facer primeiro!! e na maioría destes casos son as avoas quenes coidan ao neto como un fillo máis por diversos motivos...
O asombro tornou en parálise cando outro par de noticias captaron a miña atención:
-Recordas á prima de tal, a que nos leva un ano?? pois cásase para a semana...
-Sabes esta que iba na clase do lado no instituto?? pois cásase o sábado próximo e invitoume á boda!!
E volvín pensar inconscientemente "pero se son unhas NENAS!!!!!". Á marxe da opinión que poidan espertar en min os casamentos, só o feito de imaxinalas na miña cabeza vestidas de noiva e casadas...casadas!!! claro que se lles desexa toda a felicidade do mundo, pero a miña incomprensión superaba os límites do razonable...despois de que varias personas tentasen convencerme de que era normal que se casasen xq ambas levaban xa vida en común con cadansúa parella, o meu nivel de escándalo foi diminuíndo progresivamente ata asumir os feitos. O esforzo foi, sen embargo, en vano xq, se xa vivían a gusto cos mozos..cal é a necesidade de se casar?? a diferencia? pois que agora a separación non só é dano sentimental, senon que acarrea consigo un divorcio (papeis, cartos, tempo....). E dinme: "velo así xq nn estás namorada coma elas". E poida que sexa certo que non o comprenda por ese motivo, pero, en todo caso, ten que haber xente para todo, modos de actuar ben dispares, e formas de ser e pensar opostas (pero a anos luz..)
Aínda así, respecto e alégrome por todos eles e elas, q sexan ben felices á súa maneira,q eu tentarei selo á miña
Este adícollo a todas aquelas valentes.......
un bikiño
TIKITI
Do que hoxe quero falarvos é, como ben intenta transmitir o título, da velocidade coa que en ocasións se precipitan os feitos nas vidas. Non atopo as palabras exactas coas que introducir a historia, co que vou tentar que entendades o meu shock reproducindo literalmente as palabras coas que comezou todo o lío:
"Sabías ken é X?? Pois está embarazada..."
Resultou que me quedei coa boca aberta...o motivo? que X era unha compañeira da infancia (algúns saberedes de quén falo), de 19-20 anos, da que eu non me esperaba, nin por moito, esa noticia. Non recordei máis o conto ata que un día deste verán a vin paseando pola praia coa súa barriguiña de pre-mamá...se ben por un lado me alegrei por ela xq a vin realmente feliz e preciosa (todo sexa dito, pois o q se di que as embarazadas están máis guapas que nunca é totalmente certo), por outro lado non puden evitar pensar: "pero se é unha nena!!"
Nun pobo como é Malpica, pequeno e no que todos nos coñecemos, foi inevitable que todo o mundo falase, sobre todo de se fora desexado ou un imprevisto...supoño que nunca o saberemos. Independentemente diso, desexado ou non, as opinións eran ben diversas sobre se ter o crío ou non. Na miña pandilla de amigas en concreto xa houbo discrepancias: mentres algunha afirmaba que se lle ocorrese a ela tería o fillo, pois era un golpe do destino e había que tomalo como un regalo e adaptar as vidas á do fututo ser, o resto abríamos os ollos coma pratos e defendiamos o aborto como solución a tal "regaliño" que non faría senon complicarnos a nosa situación actual (o que non quere dicir que en caso de ter o fillo non o quixesemos como as que máis, quede claro, pero que en principio sería un gran problema é evidente). A nosa posición é a seguinte: primeiro vivir as nosas vidas e completar unha serie de metas, e logo, no momento en que queramos e podamos (xq non teriamos un fillo se non houbese medios para crialo), ter un bebiño (se se tercia), pero ese momento témolo fechado en torno aos 30 (sei que non se pon fecha e logo sempre ocorre o non esperado, pero parécenos unha idade máis ou menos pasable...). Certo é que a susodita X podía ter xa cumplido os seus obxectivos vitais e ser este o seu propósito, pero é que...deus!! eu non me vexo apta para cumplir con esa responsabilidade nin moito menos! hai tanto que facer primeiro!! e na maioría destes casos son as avoas quenes coidan ao neto como un fillo máis por diversos motivos...
O asombro tornou en parálise cando outro par de noticias captaron a miña atención:
-Recordas á prima de tal, a que nos leva un ano?? pois cásase para a semana...
-Sabes esta que iba na clase do lado no instituto?? pois cásase o sábado próximo e invitoume á boda!!
E volvín pensar inconscientemente "pero se son unhas NENAS!!!!!". Á marxe da opinión que poidan espertar en min os casamentos, só o feito de imaxinalas na miña cabeza vestidas de noiva e casadas...casadas!!! claro que se lles desexa toda a felicidade do mundo, pero a miña incomprensión superaba os límites do razonable...despois de que varias personas tentasen convencerme de que era normal que se casasen xq ambas levaban xa vida en común con cadansúa parella, o meu nivel de escándalo foi diminuíndo progresivamente ata asumir os feitos. O esforzo foi, sen embargo, en vano xq, se xa vivían a gusto cos mozos..cal é a necesidade de se casar?? a diferencia? pois que agora a separación non só é dano sentimental, senon que acarrea consigo un divorcio (papeis, cartos, tempo....). E dinme: "velo así xq nn estás namorada coma elas". E poida que sexa certo que non o comprenda por ese motivo, pero, en todo caso, ten que haber xente para todo, modos de actuar ben dispares, e formas de ser e pensar opostas (pero a anos luz..)
Aínda así, respecto e alégrome por todos eles e elas, q sexan ben felices á súa maneira,q eu tentarei selo á miña
Este adícollo a todas aquelas valentes.......
un bikiño
TIKITI
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
