PRE-MAMÁ

Aqueles acostumados a vir ler o meu espacio estrañaranse desta entrada, pois será máis seria que o resto, ou esa é a intención, pero xa sabedes que de vez en cando toca deixar as tonterías a un lado e tratar algún tema que mereza un pouco a pena.
Do que hoxe quero falarvos é, como ben intenta transmitir o título, da velocidade coa que en ocasións se precipitan os feitos nas vidas. Non atopo as palabras exactas coas que introducir a historia, co que vou tentar que entendades o meu shock reproducindo literalmente as palabras coas que comezou todo o lío:
"Sabías ken é X?? Pois está embarazada..."
Resultou que me quedei coa boca aberta...o motivo? que X era unha compañeira da infancia (algúns saberedes de quén falo), de 19-20 anos, da que eu non me esperaba, nin por moito, esa noticia. Non recordei máis o conto ata que un día deste verán a vin paseando pola praia coa súa barriguiña de pre-mamá...se ben por un lado me alegrei por ela xq a vin realmente feliz e preciosa (todo sexa dito, pois o q se di que as embarazadas están máis guapas que nunca é totalmente certo), por outro lado non puden evitar pensar: "pero se é unha nena!!"
Nun pobo como é Malpica, pequeno e no que todos nos coñecemos, foi inevitable que todo o mundo falase, sobre todo de se fora desexado ou un imprevisto...supoño que nunca o saberemos. Independentemente diso, desexado ou non, as opinións eran ben diversas sobre se ter o crío ou non. Na miña pandilla de amigas en concreto xa houbo discrepancias: mentres algunha afirmaba que se lle ocorrese a ela tería o fillo, pois era un golpe do destino e había que tomalo como un regalo e adaptar as vidas á do fututo ser, o resto abríamos os ollos coma pratos e defendiamos o aborto como solución a tal "regaliño" que non faría senon complicarnos a nosa situación actual (o que non quere dicir que en caso de ter o fillo non o quixesemos como as que máis, quede claro, pero que en principio sería un gran problema é evidente). A nosa posición é a seguinte: primeiro vivir as nosas vidas e completar unha serie de metas, e logo, no momento en que queramos e podamos (xq non teriamos un fillo se non houbese medios para crialo), ter un bebiño (se se tercia), pero ese momento témolo fechado en torno aos 30 (sei que non se pon fecha e logo sempre ocorre o non esperado, pero parécenos unha idade máis ou menos pasable...). Certo é que a susodita X podía ter xa cumplido os seus obxectivos vitais e ser este o seu propósito, pero é que...deus!! eu non me vexo apta para cumplir con esa responsabilidade nin moito menos! hai tanto que facer primeiro!! e na maioría destes casos son as avoas quenes coidan ao neto como un fillo máis por diversos motivos...
O asombro tornou en parálise cando outro par de noticias captaron a miña atención:
-Recordas á prima de tal, a que nos leva un ano?? pois cásase para a semana...
-Sabes esta que iba na clase do lado no instituto?? pois cásase o sábado próximo e invitoume á boda!!
E volvín pensar inconscientemente "pero se son unhas NENAS!!!!!". Á marxe da opinión que poidan espertar en min os casamentos, só o feito de imaxinalas na miña cabeza vestidas de noiva e casadas...casadas!!! claro que se lles desexa toda a felicidade do mundo, pero a miña incomprensión superaba os límites do razonable...despois de que varias personas tentasen convencerme de que era normal que se casasen xq ambas levaban xa vida en común con cadansúa parella, o meu nivel de escándalo foi diminuíndo progresivamente ata asumir os feitos. O esforzo foi, sen embargo, en vano xq, se xa vivían a gusto cos mozos..cal é a necesidade de se casar?? a diferencia? pois que agora a separación non só é dano sentimental, senon que acarrea consigo un divorcio (papeis, cartos, tempo....). E dinme: "velo así xq nn estás namorada coma elas". E poida que sexa certo que non o comprenda por ese motivo, pero, en todo caso, ten que haber xente para todo, modos de actuar ben dispares, e formas de ser e pensar opostas (pero a anos luz..)
Aínda así, respecto e alégrome por todos eles e elas, q sexan ben felices á súa maneira,q eu tentarei selo á miña
Este adícollo a todas aquelas valentes.......
un bikiño
TIKITI

longa mañá de pedra

se Celso Emilio levantara a cabeza......matábame a paus, probablemente, por plaxiar tan patética e vulgarmente semellante título para escribir soamente unha (ou dúas) paridas, pero como penso q non vai suceder, pois permítome o luxo!
en fin, despois de toda unha emocionante mañá no hospital clínico universitario agardando a q o señorito de jistoría nos atendese, podo dicir q por fin, por fin, me DESESPEREI!!!! se é unha revisión non pode pasar 1hora cn cada persoa! e se non q faga como todo profesor, q poña un horario máis amplo e, a poder ser, na facultade (q é moi cómodo q te vaian ver ó traballo...está tan a man!). 14:30 entro no seu despacho (a revisión acababa supostamente ás 14, pero claro..), e dígolle que son Finta Abella (xq a pesar de que a súa secretaria me diga q "no existe nadie matriculado con ese nombre", EU EXISTO), e que o meu DNI está apuntado ao final das notas, asíq supoño q se me olvidaría poñer o nome no exame, q teño moita torta. Dime que lle debo a vida por ser tan santo de non tiralo á basura (que hai q joderse..). Como estou aprobada pírome canto antes, sen protestar xq me sacase punto e pico por faltas de ortografía (que, que, que..nn teño palabras pa ese home, en serio. Non, non..ah!)
con isto que kero dicir, pois que HAI Q POÑER NOME SEMPRE ÓS EXAMES!!! que eu nn lle kero deber a vida a ninguén...
falaría tb do apóstol, pero sería so para dar envidia a todos akeles k nn puideron estar, xq o pasei bomba!
gracias ós nenos da clase, e ó resto, por coidarme...
a Paco x non falar de política (incrible ché...tas en todo lados!)
e ós de Malpica x facerme ir...
e a todos os q me keirades chamar este fin de semana.....gracias! digo, non o fagades xq estarei en portugal (pobo veciño), e ata domingo á noite nn volvo...se aínda así me keredes chamar....joder parece mentira q se me keira tanto!
este adícollo a Luís Jar, xq a iniciativa de levar chuletas a historia en setembro en tamaño 18 e en negrita é a mellor! "e ti en ke a keres?? times new roman? concedido!...arial black? tb!....comic sans?? tb se fai falta ostia, pero apróbame!!" jaja...non olvidarei esta gran mañá q pasamos amigo..nin q tiveches valor de vir comer comigo e o meu pai! jajaja...
de Lalín home!!
botareite en falta
tin-tini a todos!
TIKITI

365 días despois

pois, si...remata a conta atrás..a 2 días dos meus 19!! o tempo pasa rápido e faino para todos. Cando un se percata ten xa un ano máis..e nn é cnsciente de que lle faltan un par de telexornais para a vintena! e preguntámonos se conseguimos levar a cabo os nosos obxectivos neste ano q xa queda atrás..porque, se o penso, todo segue igual que sempre. Iso non é malo en absoluto, que claro q estou encantada de seguir cos meus de sempre, pero non tería q ter ocurrido algo máis? un cambio? unha especie de catarsis, que todos cremos que acompaña aos 18... maior de idade si, pero, sendo franca, non me permitiu facer nada q nn fixese xa antes! Unha especie de decepción e alegría misturados...
e agora, ás portas dos 18+1 penso se ocorrerá algo q me permita escribir dentro de 52 semanas un artigo no q diga: "si, estes foron os 19!" e que non me pase o q me está sucedendo, confundir estes pasados 5 anos porque, agás por meros detalles e anécdotas (inolvidables, si..), parezo repetir todos os anos un ciclo, no q todo ten o seu orde e lugar...nn sei, supoño q serei unha insatisfeita social ou algo así (se é q iso existe..)
será q soño cn facer algunha loucura, saírme das normas e reglas e facer unha falcatruada que poida recordar sempre..
ou estarei agardando unha REVOLUCIÓN??

ying-yang

pffffffffff....por ónde empezar??
en Ortigueira mooooooooooooi ben, superou as miñas expectativas....bos momentos como a caída de Patri ó chan (dos baños, aj!), Tania berramdo BEBÉ toda a mañá e sen deixar q Fran+eu pegásemos ollo (mataríaa..), coñecer ó mesmísimo Forrest Gump..jaja, jajaja (se algún día le esto, un saúdo eh! meu pobre, correr cunha caixa de bombóns chovendo...), ou simplemente pasar 5 minutos coa asturiana!!! sin palabras
varias persoas ás ke kería ver e nn vin, como Tami, q xa sabe q a vou mallar en canto a vexa...
desexando xa que chegue o apóstolo pa ver a todos (mmmmmm, perdín a camiseta! nn me riñades, éq taba afectada..)
e como dicía no anterior post: un exame máis, un cate máis...fisio: 4.8!!
digo eu....q fago agora?? pois teño q ir á revisión evidentemente...q día é? 16-17 de xullo...vaia! cadra xusto coas vacacións familiares en París e Nantes! e con todo o meu pesar, kedo na casa soa (sola en casa)...sabendo de antemán q nn me regalan dúas décimas nin de puta coña eses...fisiólogos! e claro, tereime kedado para nada, farei un viaxe de balde e desesperarei (normal, por outra parte). Seguramente me dea un brote psicótico, me volverei unha desekilibrada (máis), e ensimismada collerei mákinas de granizado e a lanzarllas ós coches de todos, q estes nn me coñecen! e se nn hai, pois de helados, q me da igual (brillan o mesmo..), e fuxirei en plan Too fast, too furious...
en fin, paridas a parte e falando seriamente, nn me subirán as 2 décimas e cagpiiiiiiiiiiii na súa ppiiiiiiii piiiiiiiiiiii, todos fillos de Babilonia!! piiiiiiiiii pa eles, diopiiiiiiiiiiiiiiq os piiiiiiiiiiiiiiiiii
e irei a setembro tendo q estudar de novo a asignatura q mens me gusta, q máis odio, q mens me apetecía estudar e dos profes q mellor me caen e dan clase, é asi?
e agora ken me di q nn existe a mala sorte? nas vidas do resto do mundo non, xq a teño eu toda!!
máis merpiiiiiiiiiiii
piiiiiiiiiiiiiiiii
e como diría o camarero do Madison: MOITA HERBA!

adicado a Alberto, o amigo de Carlos, xq ríome coma se o entendera pero en serio q sigo sin saber cómo chegou antes...un misterio sen resolver...o puto amo e punto

ata q me emparanoie de novo

tinto de verán

ben...un exame menos----->un cate máis.... debe ser das poucas veces q tño tal certeza!! foi como, QUEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE???como se me examinase de alemán ou algo así...
só podía pensar: Acuñaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa, como...nunha exposición itinerante!aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa, e se..aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa, jaja
e como só queda un exame, e deixando a parte q aínda tño q estudiar pa él coma unha cabrona, tou feliz. Senta ben esto de vivir nun mundo propio, sen enterarte de qué pasa no mundo e sabendo o xusto e indispensable: O MUNDO DA IGNORANCIA!!
e propúxenme elaborar oxe (xq está claro q nn vou renovar ata....despois de Ortigueira) unha lista de obxectivos para o vran (q x certo, xa chegou, a pesar do q poida parecer):
1.Qitar as ke me keden (qxa me vai levar o seu tempo). Perdín capacidades???
2.Ir uns días de relax á plaia, xq a tño diante da casa e ad+ haise q poñer morena!
3.Ir de vacacións coa familia a Francia do 14 ó 21 (q nn cunda o pánico, para a noite do meu cumple estou akíiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii!!)
4.Sacar o carnet de coche, awantando a Manolo da autoescola: "non o deixes morrer á miñoca Finta!!","suéltalle q a ti jústache moito pisarlle","tercera!"
5.Poñer en forma a perna, pa poder montar nos toros de feria se me apetece...
6.Non dormir nas festas do Mar (último finde de Agosto), xq nolo merecemos!
7.Percorrer as festas da zona, como ben fixems o ano pasado
8.Roubarlle o chico-pis a Miriam. Espera.....eso xa o fixen?? jajaja...
9.Estar con Kike xq significa FESTA, e bailar facendo o gilipollas, qme colla no colo e caiamos ao chan...en fin, os 2 paiasos xuntos outra vez! e qué sería do resto sen nós???
10.Averiguar xq hai plumas de gaivota no noso salón en Santiago!
11.Planear o crime perfecto para matar a Acuña....xa o empecei!
12.Volver ensaiar baile galego co grupo, e non solo presentar as galas (menuda presentadora fajo!)
13.Buscar a motoserra da asturiana
14.Pensar como facer pa cnsejir cartos sen traballar...
15. Ir ó concerto de Fito. Ai non! q vale 40 euros!
16. Ver ós nenos de Pucela (ó puto pringao de Barra, kerÓte cariño)
17.Falar seriamente cn Fran dunha vez, xq x algo sería o meu marido perfecto...
18.Q veña Alba de Tarragona e bailar "Carnavalera" nas tarimas (e a poder ser nn caer delas!).Tb estaría ben bailar un novo éxito chamado "Guaraney, guaraney, guaraney...la tierra del sucu-sucu"
19.Ensaiar outro poukiño a jitarra, xq fai q nn lle fajo moito caso
20.Acordarme dun ano máis sen Vilarbó, e entender xq era tan importante romper a nº13!! (sejuro q aos k nn sabedes o ke é vos come a curiosidade...a safarse!)
en fin, un vran completiño, oq se di
e ós da clase....: Porque no existen heridas q me impidan sonreír
cuando entiendo q algún día nos volveremos a unir

o q me keira algo...q me buske venres en ORTIGUEIRA! e se é ó final da noite estarei incrustándome os pulgares nos globos oculares...trankilos, nn será un novo método de autoflagelación x suspender metade das asignaturas, senon q seguramente me faga falta estimular o parasimpático (a quen me entenda)

BICOS

TIKITI..

Adicado ao meu canario Bartolo Jesulín (RIP), xq aínda nn me podo creer como as primas, miña irmán e eu fomos tan sumamente capullas de poñerlle ese nome..

renaciu

e tal como viñera foise. Paseniño, paseniño...sen facer ruído. Sen que sequera ela se dese conta. Recolleu as súas cousas (sentimentos, agarimos, bos momentos, risas, aloumiños e algunha caricia), todo o que ceibara nalgún tempo pasado, e marchou deixando tras del unha nube de fume que se esvaecía por momentos.
Foi entón cando ela se percatou: xa non estaba. Pasara meses e meses intentando botalo fóra, restrinxir a súa presencia na súa cabeza, na súa mente, no seu corazón, no seu ser. Fora imposible. E era agora, cando se dera por vencida e se afixera a aturalo desperdigado nela, moi a pesar dos seus esforzos, cando se ía. Resultaba irónico que cando nos resignamos e asumimos os feitos, incorporados xa ó noso día a día, é cando desaparecen..
Iso que facía xa tempo que nada era o mesmo. Cando cambiara todo? Probablemente cando a balanza se decantara polo lado da dor...Xusto cando lle voara a telaraña de tul que tan sofisticadamente teceran as mans das arpías gregas, deixando ó descuberto ás meniñas bonitas e...desengano! O golpe foi duro. Naquel intre encabezonárase en sacar cada detalle do cráneo. Non legarlle nin unha milésima de espacio, aínda que fose abstracto...pero o intento converteuse en obsesión e saiulle mal a xogada, xa que aumentaba aínda máis en volume. Porque a ferida había que recompoñela a anacos, e non súpetamente.
Finalmente, asumiu que sempre interpretaría un papel na obra de teatro da súa vida, pero sería como un mero recordo de sabor agridulce, que tivera a súa importancia, pero que marchara por voluntade propia...ocuparía un lugar, pero só o que agora lle correspondía, porque todo cambia.. Aquel recuncho que lle pertencera sería da nada durante infinito tempo, porque crebara a súa capacidade de querer.
E ela, dando pequenas caladas a este cigarro que é o camiño vital, reaccionou: o seu xesto mudou. Palpouse. Non podía ser. Correu cara un espello e ollouse. Era certo: SORRIA!! recoñecíase de novo, era ela. E pensaba: "aí estás, benvida". Quizais porque a súa identidade nunca lla quitara ninguén, e rematara o crebacabezas que a tivera enfrascada. Estaba triste, pero dou o traballo por rematado e asolagouna un sopro de aire fresco. Predeciu que xa non tería recordos de futuras tardes de bágoas...e soamente puido murmurar:
-Grazas, home invisible

Adícado a aquela fada de cabelos loiros, que cabalgaba enriba de Venus, e me persigue como a miña propia sombra para protexerme dos males que se me achegan como imán da mala sorte. Quítame o gafe. Hoxe acordeime dela. Quérote Iria.

ás 11 no trasgo

unha noite calkera do mes de abril. Non apetece facer nada. Dúchaste e arréglaste medianamente: vakeros, xersei (xq sempre vai frío) e calzado cómodo, a poder ser. Rematas e miras o reloxo. Son as 11 pasadas...e diste: "merda, sempre tarde..non podo ser puntual un día?? só un!" Colles as chaves, chamas ás nenas (q estaban xa alistadas facía un anaco) e arrancades. De camiño vas pensando se estarán alí, xq nn kedaches cn ninguén, e es optimista: "si oh, sejuro q están...non? si, si. Non fallan" Vas apurando o paso, unha porq a ansiedade está ben presente, e outra porq chove (está implícito). Chegas a porta e está alí el, sempre el: o "porteiro". Diche:
-Non se pode saír coas copas a fóra
-Xa, xa (joder, veño sempre pesado..teño esa cantinela máis q sabida!)
Pasas e ese cheiro a......esa nube de fume, a música (cualkier día.....). Rápido, botas un vistazo e albiscas o recuncho da dereita....."Aí están". Sensación de trankilidade e de "chejei! estou na casa." Escoitas:
-Ei, mira kén vén! Finta!
-Fins!!
e comezan:
-Fiiiiiiiin ta, Fiiiiiiiiiiiiin ta! (sejuro q foi Noa)
e despois unha serie de paridas reenganchando coas q xa se estaban dicindo
Ris...ris e ris (sempre te tas rindo), saúdas a todos, e: "vou pedir. Xa veño"
e según vas cara a barra percátaste de ke estás a justo. Es feliz, si. Pásalo ben. E sínteste moi ben.
"ésta será unha jran noite......e as ke kedan!"
asíq si. É mítico. Ás once no Trasgo.....
Agora q remata o curso, un recorda os bos momentos, e os amijos q fixo (q foron abondos, e bos!). Pero é un consuelo saber q kedan anos e anos para sejir chejando tarde.
Este vai para todos os q vos destes por aludidos co artigo.....todos e cada un.
E olvidaba q merecen tb mención unha dehiscencia xornalística q tb tivern (e inda teñen eh, q conste) un lugar nos grandes momentos do ano..refírome a todos akeles q me acolleron tan ben (casi todos, xa se sabe) no Magosto dos CAF (e digo eu: había castañas?? en serio!). Ós q estivestes (jracias por aturarme toda a noite, a pesar de estropearvos chaketas e resto de roupa), ós q nn estivestes (q debiades ter ido...había un tío en sujetador coljado dunha varanda!), e ós q estivestes e eu pen sei q non (psssss...en fin). Conto tamén con vós para as festas futuras..
Un jraaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaan bico a todos e todas!!
PD1: hai q ver Pequeña Miss Sunshine, a última boa peli qvin desde Salvador
PD2: GAÑADOR DO GRAN CONCURSO DE PIROPOS!!! a votación vai moi ijualada, asíq polo de agora os 3 finalistas son: Amil, Discóbolo e Fo...ala, a demostrar a valía!
PD3: a dos moskeperros anima a clakera......ou non? eu sempre penso nela! e máis agora q todo me vai "tan ben"

Eran uno, dos y tres

los famosos mosqueperros,

el pequeño Dartacan,

siempre va con ellos.

Amis, Pontos, Dogos son

los tres mosqueperros,

sus hazañas mas de mil,

nunca tienen fin.

En la lucha no hay rival,

que les gane en el combate

uno para todos y

todos para uno

El amor de Dártacan,

es para Julieta

el ofrece su valor

y su corazón.

Dartacan, Dartacan,

corriendo gran peligro.

Dartacan, Dartacan,

persiguen al malvado.

Dartacan, Dartacan,

y si esta vez fracasan

pronto daran con él.

Dartacan, Dartacan,

juega con tus amigos

Dartacan, Dartacan,

a un juego divertido,

Dartacan, Dartacan,

el de los mosqueperros

a luchar